மதவாதிகளே!

ஒருவருக்கு திடீரென்று தலைவலி. உடனே மருத்துவ மனைக்குப் போனார்.

டாக்டரிடம் சொன்னார். அந்த டாக்டர், இவரை ஓர் அறையில் படுக்க வைத்தார். ஒரு மருந்துச் சீட்டு எழுதினார்.

அங்கே நின்று கொண்டிருந்த ஒருவரிடம் கொடுத்து, ‘‘இதை உடனே வாங்கி வா!’’ என்றார்.

அவர் அதை வாங்கிக் கொண்டு வெளியே ஓடினார்.

மருந்து வாங்கப் போன ஆசாமி வருவார் என்று காத்திருந்தார்கள். ஆனால், போனவர் வரும் வழியாகத் தெரியவில்லை.

மருந்து கிடைக்காமல் எங்கே அலைகிறாரோ? படுத்திருந்தவருக்குத் தலைவலி இன்னும் அதிகமாயிற்று. டாக்டர் பார்த்தார். உடனடியாக இன்னொரு மருந்தின் பெயரை எழுதினார்.

‘‘இது கிடைத்தாலும் பரவாயில்லை!’’ என்று அந்தச் சீட்டை இன்னொருவரிடம் கொடுத்து வாங்கி வரச் சொன்னார்.

அவரும் அவசரமாக வெளியே ஓடினார். ஆனால், வந்து சேரவில்லை.

படுத்திருந்தவரை தலைவலி பாடாகப்படுத்துகிறது. டாக்டரும் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

இந்த சமயத்தில் அந்த மருத்துவமனையின் வாசல் புறத்தில் ஏதோ கூச்சல் கேட்கிறது. அங்கே ஒரு சுழலும் வழி...

ஒருவர் பின் ஒருவராகத்தான் உள்ளே வர முடியும். கால்நடைகள் நுழையாமல் இருக்க அந்த ஏற்பாடு.

அங்கே இரண்டு பேர், ‘நான்தான் முதலில் உள்ளே நுழைவேன்!’ என்று இருவரும் நின்று கொண்டு தங்களுக்குள் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். விளைவு& இரண்டு பேருமே செல்ல முடியவில்லை.

இவர்கள் போடுகிற சத்தத்தைக் கேட்டு டாக்டர் வெளியே ஓடி வந்து பார்க்கிறார். அந்த இரண்டு பேருமே உள்ளே படுத்திருக்கிற தலைவலிக்காரருக்காக மருந்து வாங்கப் போனவர்கள்.

இருவரின் கையில் இருப்பதும் ஒரே நோய்க்கான மருந்துதான் என்பது அவர்களுக்குப் புரியவில்லை.

உள்ளே படுத்திருப்பவரோ, தலைவலியால் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அதற்கான மருந்தை வைத்திருப்பவர்களோ வெளியே சண்டை போட்டுக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

விளைவு? தலைவலி தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது! இதுதான் இன்றைய ஆன்மிகம்!

மனித குலம்தான் அந்த நோயாளி. கடவுள்தான் அந்த மருத்துவர். மதவாதிகள்தாம் அங்கே சண்டை போடுகிறவர்கள்.

சரி... இப்போது கதையைத் தொடரலாம். டாக்டர் அவசரமாக வெளியே ஓடி அவர்கள் கையில் இருந்த இரண்டு மருந்தையும் வாங்கிக் கொண்டு உள்ளே ஓடுகிறார்.

ஒரு பாட்டில் மருந்தை அந்த நோயாளிக்குக் கொடுக்கிறார். இன்னொரு பாட்டில் மருந்தை அவசரமாகத் தானே சாப்பிட்டு விடுகிறார்!

ஆமாம்!

இப்போது டாக்டருக்கும் தலைவலி!

மதவாதிகளே!

தயவுசெய்து கடவுளைக் காப்பாற்றுங்கள்!

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

MYTHICAL BEASTS ----I

Classical - Part 1 1.          Salamander: Although this species of Urodela (amphibians with a lizard-like appearance) is certainly real, the classical civilizations   believed   they   had   occult   properties.   For instance, although Pliny the elder was smart enough to distinguish the Salamander from actual lizards (in a taxonomical sense), he also held a belief that they could extinguish fire with their bodies. The Talmud (a Jewish Rabbinic text) states that smearing yourself in the blood of a salamander will make you immune from fire, and some believed that the creature was so poisonous that just by climbing around a tree it would poison its fruit so badly that anyone who ate even a single bite would perish immediately. 2.          Faun: Half human and half goat, the Faun of classical mythology is often related to the wood-god Pan. Sometime...
Read more

The Noir thriller ----Page 4

Victims of Circumstance Both the hard-boiled investigator and the career criminal have the kind of masculine competence that enables them to achieve some degree of mastery in a hostile world, however temporary and limited it might be. Even Harry Fabian, though he is in most respects a failure, can, like Rico or Scarface, be compared to counterparts in the world of business, gifted with energy, perseverance and enough nous to enable him, in his small way, to thrive: ‘He was not quite an ordinary person: he had highly developed intuitions, proceeding from long cumulative experience of the customs of the City’ (21). He knows what he is doing, and is single- minded in the pursuit of his own interests. Like most other criminal protagonists, he will end as a victim, but he will at least have put up a plausible fight before becoming a casualty in the conflict. In many noir thrillers of the period, however, the protagonist is a victim throughout, one of t...
Read more

Life Blood --XIII---Page 41

I n moments I was heading down the snowy drive, south toward my home (which had been hopefully put back together). I pushed the pace, mesmerized by the snow, and tried to decide what to do next. The thug Ramos had stolen some second- generation interview footage from me, but now I had a tape of something a lot more interesting. When I pulled into my street, the time was just past eleven and I was thinking about calling Lou, or Steve, or both. But then I saw something odd. A woman was walking down the steps from the lobby of my building, a woman I recognized from somewhere. Her hair was tangled and she was wearing black jeans and a black sweater. It took a second before I finally processed the fact it was Carly Grove. And she seemed frantic. I assumed she’d come in a cab, but she had my home phone number, so why would she come over if I didn't answer? New Yorkers don't just drop in. A social no-no. Maybe the reason had something to do with how she looked...
Read more