சொர்க்கத்துக்கு அனுமதிச் சீட்டு!

ஒரு பெரிய மனிதன். இந்த உலகத்தில் மிகவும் வசதியாக வாழ்ந்தான்.

ஒரு நாள் அவன் உலக வாழ்க்கையை முடித்துக் கொண்டு சொர்க்கத்துக்குப் போனான்.

அங்கே போன பிறகுதான் தெரிந்தது... சொர்க்கத்தின் வாசல் கதவு மூடி இருந்தது.


மூடிய கதவின் முன்னால் போய் நின்றான்.

‘‘இங்கே யாருமே இல்லையா?’’ என்று உரக்கக் கத்தினான். பதில் இல்லை.



‘‘நான் ஒரு பெரிய மனிதன் வந்தி ருக்கிறேன். கதவைத் திறந்து விடு!’’

சற்று நேரத்தில் சித்ரகுப்தன் அங்கே வந்தான்.

உடனே இந்தப் பெரிய மனிதன், தனது சட்டைப்பையிலிருந்து பத்து ரூபாய் நோட்டை எடுத்து அவன் கையில் திணித்தான்.

‘‘இந்தா... இதை வெச்சுக்கோ... சீக்கிரம் கதவைத் திற... நான் உள்ளே போகணும்!’’

சித்ரகுப்தன் சிரித்தான்.

‘‘இதெல்லாம் உங்கள் பூலோக நடைமுறை கள்--& லஞ்சம் கொடுக்கறது, கதவைத் திறக்கச் சொல்றது... அதெல்லாம் இங்கே ஒண்ணும் எடுபடாது!’’

‘‘அப்படின்னா நான் எப்படி உள்ளே வர்றது?’’

‘‘சொர்க்கத்துலே நுழையறதுக்கான அனு மதிச் சீட்டு கொண்டு வந்திருக்கியா?’’

‘‘அனுமதிச் சீட்டா? அது எங்கே கிடைக்கும், சொல். எவ்வளவு செலவானா லும் பரவாயில்லை. வாங்கிக்கலாம்.’’

‘‘அதைக் காசு கொடுத்து வாங்க முடியாது!’’

‘‘வேறே எப்படி வாங்கறது?’’

‘‘அடுத்தவர்களுக்கு ஏதாவது உதவி செஞ்சாத்தான் அது கிடைக்கும்.’’

‘‘என்ன சொல்றே நீ?’’

‘‘பூலோகத்துலே நீ செய்யுற புண்ணிய காரியங்கள்தான் சொர்க்கத்துலே நுழையறதுக் கான அனுமதிச் சீட்டு!’’


‘‘இப்ப நான் உள்ளே வர என்ன வழி?’’

‘‘பூலோகத்துலே நீ யாருக்காவது... ஏதாவது உதவி செஞ்சிருக்கியா?’’

பெரிய மனிதன் ரொம்ப நேரம் யோசித் தான்.

பிறகு சொன்னான்: ‘‘ஒரு முறை ஒரு கிழவிக்கு 10 காசு தானம் கொடுத்திருக்கேன்.... அப்புறம் இன்னொரு நாள் ஓர் அநாதைப் பையனுக்கு ஐந்து காசு கொடுத்திருக்கேன்.’’

‘‘கொஞ்சம் பொறு!’’ என்று சொல்லிவிட்டு சித்ரகுப்தன் உள்ளே போனான்.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து வெளியே வந்தான்.

‘‘உள்ளே போய் சொர்க்கத்தின் தலைவர்கிட்டே உனது கதையைச் சொன்னேன். அவர் உடனே உத்தரவு போட்டுட் டார்!’’

‘‘என்ன உத்தரவு?’’

‘‘அந்தப் பதினஞ்சு காசை உன்கிட்டே திருப்பிக் கொடுத்துடச் சொன்னார்!’’


‘‘அப்புறம்?’’

‘‘உன்னை நரகத்துக்கே அனுப்பி வெச்சுடச் சொன்னார்!’’ பெரிய மனிதன் மயங்கி விழுந்தான்.

ஆன்மிக உலகில் பயணம் செய்கிறவர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒரு முக்கியமான பாடம்:


காசு கொடுத்து சொர்க்கத்தை வாங்க முடியாது; ஆனால், கருணையைக் கொடுத்து அதைச் சுலபமாக வாங்க முடியும்!

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

MYTHICAL BEASTS ----I

Classical - Part 1 1.          Salamander: Although this species of Urodela (amphibians with a lizard-like appearance) is certainly real, the classical civilizations   believed   they   had   occult   properties.   For instance, although Pliny the elder was smart enough to distinguish the Salamander from actual lizards (in a taxonomical sense), he also held a belief that they could extinguish fire with their bodies. The Talmud (a Jewish Rabbinic text) states that smearing yourself in the blood of a salamander will make you immune from fire, and some believed that the creature was so poisonous that just by climbing around a tree it would poison its fruit so badly that anyone who ate even a single bite would perish immediately. 2.          Faun: Half human and half goat, the Faun of classical mythology is often related to the wood-god Pan. Sometime...
Read more

The Noir thriller ----Page 4

Victims of Circumstance Both the hard-boiled investigator and the career criminal have the kind of masculine competence that enables them to achieve some degree of mastery in a hostile world, however temporary and limited it might be. Even Harry Fabian, though he is in most respects a failure, can, like Rico or Scarface, be compared to counterparts in the world of business, gifted with energy, perseverance and enough nous to enable him, in his small way, to thrive: ‘He was not quite an ordinary person: he had highly developed intuitions, proceeding from long cumulative experience of the customs of the City’ (21). He knows what he is doing, and is single- minded in the pursuit of his own interests. Like most other criminal protagonists, he will end as a victim, but he will at least have put up a plausible fight before becoming a casualty in the conflict. In many noir thrillers of the period, however, the protagonist is a victim throughout, one of t...
Read more

Life Blood --XIII---Page 41

I n moments I was heading down the snowy drive, south toward my home (which had been hopefully put back together). I pushed the pace, mesmerized by the snow, and tried to decide what to do next. The thug Ramos had stolen some second- generation interview footage from me, but now I had a tape of something a lot more interesting. When I pulled into my street, the time was just past eleven and I was thinking about calling Lou, or Steve, or both. But then I saw something odd. A woman was walking down the steps from the lobby of my building, a woman I recognized from somewhere. Her hair was tangled and she was wearing black jeans and a black sweater. It took a second before I finally processed the fact it was Carly Grove. And she seemed frantic. I assumed she’d come in a cab, but she had my home phone number, so why would she come over if I didn't answer? New Yorkers don't just drop in. A social no-no. Maybe the reason had something to do with how she looked...
Read more